หูเสื่อม

Posted by BangkokHospital , 08:25:12 น.
หมวด : สุขภาพความงาม

http://www.oknation.net/blog/bangkokhospital/2009/06/24/entry-1/comment

หูเสื่อม ผลการสุ่มตรวจการได้ยินของนักเรียนวัยรุ่นในเขตกรุงเทพมหานครจำนวนประมาณ 400 คน ของกรมควบคุมมลพิษ พบว่าร้อยละ 25 มีความผิดปกติในการรับฟังเสียง เพราะปัจจุบันเด็กวัยรุ่นนิยมฟังเพลงโดยใช้หูฟังจากเครื่องเล่นเอ็มพี 3 หรือไอพอด รวมไปถึงการใช้หูฟังของเครื่องโทรศัพท์มือถือทั้งระบบธรรมดา และบลูทูธ ซึ่งการใช้หูฟังประเภทนี้ นอกจากจะส่งผลต่อภาวะการได้ยินแล้ว สมองมีโอกาสที่จะได้รับรังสีคลื่นวิทยุด้วย เพราะโดยปกติหูคนเราสามารถรับเสียงได้ประมาณ 80 เดซิเบลเท่านั้น การได้รับเสียงถึงระดับ 105 เดซิเบล โดยทฤษฎีแล้ว สามารถที่จะทำลายประสาทการรับเสียง หรืออาจจะกระทบแก้วหู จนทำให้เกิดปัญหาในระยะยาวได้

อาการ

โดยอาการเริ่มต้นของผู้ที่ประสาทหูผิดปกติ มีหลายอาการแต่ที่พบมาก คือ การได้ยินเสียงวิ้งๆ ในหู ทั้งที่ไม่ได้เปิดเพลง หรือถอดหูฟังออกแล้ว เพราะปลายประสาทเกิดการกระทบกระเทือนจากเสียงที่มากระตุ้น และยังอาจเกิดอาการทรงตัวผิดปกติ เช่น ตื่นนอนแล้วมีอาการมึนงง ทรงตัวไม่ได้ ฯลฯ ถ้าเริ่มมีอาการเหล่านี้ติดต่อกัน 2-3 วันไม่ดีขึ้น ควรรีบไปพบแพทย์ ทั้งนี้ การฟังเพลงหรือคุยโทรศัพท์ผ่านหูฟังเหล่านี้มากที่สุดไม่ควรฟังติดต่อกันนานเกิน 2 ชั่วโมง

หูเสื่อม

ประสาทหูเสื่อมหรือที่เรียกง่ายๆ ว่า “หูเสื่อม” เป็นภาวะที่ได้ยินเสียงลดลง หรือไม่ได้ยินเลย เกิดจากการรับเสียงดังเกินไปและนานเกินไป แต่ปัญหาหูเสื่อมไม่จำเป็นต้องมาจากเสียงรบกวนเสมอไป อาจเกิดขึ้นจากเสียงที่พึงปรารถนาด้วยพฤติกรรมต่างๆ เช่น ติดนิสัยฟัง MP3 ตลอดเวลาโดยเปิดในระดับดังมากๆ การเที่ยวกลางคืนบ่อยๆ ทำให้เซลล์รับเสียงคลื่นในความถี่ 2,000-6,000 เฮิร์ตท์ (Hz) ถูกกระทบกระเทือนจนทำงานไม่ได้ ผู้ป่วยจึงไม่ได้ยินเสียงพูดคุยระดับปกติ และต้องฟังเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ

เครื่องเล่น MP3

เมื่อฟังเพลงจากเครื่องเล่น MP3 อาจรู้สึกว่าเสียงไม่ดังเท่าไหร่ แต่ถ้าวัดอย่างจริงจังจะพบว่าบางคนฟังเพลงดังมากกว่า 100 เดซิเบล ทำให้หูเสื่อมเช่นเดียวกับการได้ยินเสียงดังรูปแบบอื่นๆ วิธีสังเกตว่าเครื่องเล่นเพลง MP3 ดังเกินไปหรือไม่ อาจพิจารณาได้จาก

1. เซ็ตความดังเสียงเครื่องเล่นไว้เกินกว่า 60% ของระดับเสียงสูงสุดหรือไม่
2. เมื่อฟังเพลงจากเครื่องเล่น MP3 ยังสามารถได้ยินเสียงจากสิ่งรอบตัวหรือไม่
3. คนอื่นๆ ได้ยินเสียงจากเครื่องเล่น MP3 ของคุณหรือไม่
4. เมื่อฟังเครื่องเล่น MP3 คุณต้องตะโกนคุยกับคนอื่นหรือไม่
5. หลังจากฟังเครื่องเล่น MP3 คุณมีอาการหูอื้อหรือไม่

ปัญหาที่มากับเสียงดัง

1. สูญเสียการได้ยิน หูอื้อ หูหนวก หรือหูอึง
2. ความดันโลหิตสูง ใจสั่น หัวใจเต้นเร็ว มือเท้าเย็น ระบบไหลเวียนโลหิตบกพร่อง
3. รบกวนการทำงาน การพักผ่อน ทำให้เกิดความเครียด หรือการตื่นตระหนก และอาจพัฒนาไปสู่อาการซึมเศร้า และโรคจิตประสาท
4. ทำให้ขาดสมาธิ ประสิทธิภาพการคิดค้น การวิเคราะห์ข้อมูล การเรียนรู้และการรับฟังข้อมูลลดลง
5. ลดประสิทธิภาพของการทำงาน รบกวนระบบ และความต่อเนื่องของการทำงาน ทำให้ทำงานล่าช้า คุณภาพ และปริมาณงานลดลง
6. ขัดขวางการได้ยิน ทำให้การสื่อสารบกพร่อง ต้องตะโกนคุยกัน ได้ยินเพี้ยน
7. ในเด็กเล็กทำให้พัฒนาการด้านการฟัง การพูด และการออกเสียงเพี้ยนไป
8. กระตุ้นพฤติกรรมก้าวร้าว เสียงดังจะเร้าอารมณ์ให้สร้างความรุนแรง และอาจถึงขั้นสูญเสียการควบคุมตนเองจนทำร้ายผู้อื่นได้ แม้ได้ยินเสียงดังเพียงเล็กน้อย

โรคประสาทหูเสื่อมจากการประกอบอาชีพ

1. เป็นภาวะการเสื่อมของประสาทหู เนื่องจากสัมผัสกับเสียงดังที่เกิดจากการทำงานอาชีพกลุ่มเสี่ยง ได้แก่ บุคคลที่ต้องทำงานอยู่กับเสียงดัง ลูกจ้างของโรงงานอุตสาหกรรมต่างๆ โรงทอ โรงงานถลุงเหล็ก โรงเลื่อย หรือสัมผัสกับเสียงดังนอกโรงงาน ได้แก่ คนขับรถตุ๊กตุ๊ก รถอีแต๋น ตำรวจจราจร บุคคลที่อาศัยอยู่ในชุมชนที่มีปัญหาการจราจร เป็นต้น
2. องค์ประกอบที่ทำให้ประสาทหูเสื่อมเนื่องจากเสียง ได้แก่ ความเข้มของเสียง เสียงดังมากจะยิ่งทำลายประสาทหูมาก ความถี่ของเสียง เสียงที่มีความถี่สูงหรือแหลมจะทำลายประสาทหูมากกล่าเสียงที่มีความถี่ต่ำ ระยะเวลาที่ได้ยินเสียง ยิ่งสัมผัสกับเสียงเป็นเวลานาน ประสาทหูจะยิ่งเสื่อมมาก ลักษณะของเสียงที่มากระทบ เสียงกระแทกไม่เป็นจังหวะ จะทำลายประสาทหูมากกว่าเสียงที่ดังติดต่อกันไปเรื่องๆ ความไวต่อการเสื่อมของหู เป็นลักษณะเฉพาะตัวของแต่ละคน ผู้ป่วยเบาหวาน ความดันโลหิตสูง จะเกิดประสาทหูเสื่อมได้ง่ายกว่าคนปกติ
3. การสูญเสียการได้ยิน แบ่งเป็น 2 ลักษณะ การสูญเสียการได้ยินอย่างเฉียบพลัน เมื่อได้ยินเสียงระเบิด เสียงปืน เป็นต้น และการสูญเสียการได้ยินแบบค่อยเป็นค่อยไป เกิดขึ้นในผู้ที่ทำงานอยู่ในที่ที่มีเสียงดังเป็นเวลานานๆ เช่น โรงทอ โรงกลึง เป็นต้น
4. เกณฑ์การวินิจฉัยโรค ประวัติทำงานในที่ที่มีเสียงดังติดต่อกันเป็นเวลานาน หรือได้ยินเสียงดังมากทันที ผลการทำสอบสมรรถภาพการได้ยินมีกราฟเป็นรูปตัววีที่ความถี่ 4,000 เฮิร์ต และระดับการได้ยินเกิน 25 เดซิเบล

ระดับการได้ยิน

• หูปกติ น้อยกว่า 25 เดซิเบล
• หูตึงเล็กน้อย 25-40 เดซิเบล
• หูตึงปานกลาง 41-55 เดซิเบล
• หูตึงมาก 56-70 เดซิเบล
• หูตึงรุนแรง 71-90 เดซิเบล

การป้องกัน

1. การแก้ไขเพื่อลดระดับเสียง เช่น ลดระยะเวลาการทำงาน ใช้อุปกรณ์ป้องกันอันตรายส่วนบุคคล
2. การป้องกันทางสิ่งแวดล้อม เช่น กำหนดจุดอันตราย ถ้ามีเสียงดังเกิน 155 เดซิเบล ตรวจวัดเสียงบริเวณที่เป็นจุดกำเนิดเสียง หรือบริเวณที่ลูกจ้างทำงาน
3. การป้องกันที่ตัวบุคคล โดยให้ความรู้ และให้ใช้อุปกรณ์ป้องกันอันตรายส่วนบุคคล เช่น ปลั๊กอุดหู ที่ครอบหู
4. การตรวจการได้ยิน โดยตรวจก่อนเข้าทำงาน และตรวจระหว่างทำงาน เพื่อดูการเปลี่ยนแปลง

ที่มา : นพ.วรวุฒิ เจริญศิริ
ศูนย์ข้อมูลสุขภาพกรุงเทพ

สวัสดีค่ะทุกคน

ขออนุญาตใช้พื้นที่ พูดคุยและเตือนความจำ กันหน่อยนะค่ะ

วันนี้เป็นวันที่ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิเปิดให้บริการมาครบ 3 ปี พอดีค่ะ มีเรื่องหนึ่งที่อยากเตือนความจำค่ะ

เพราะว่ายังมีคนที่เดือดร้อนเพราะเรื่องเสียงดังเป็นพิษอีกมากมาย และไม่มีทีท่าว่าจะได้รับความช่วยเหลือเยียวยาความเสียหายให้บรรเทาไปบ้าง

จนถึงวันนี้ปัญหาเรื่องมลภาวะทางเสียงจากอากาศยาน ยังคงอยู่ ไม่ไปไหน มีแต่เสียงดังเท่าเดิมหรือมากกว่าเดิม และคงไม่เบาลงกว่าเดิมแน่นอน

เพราะว่า ตราบใดที่เรายังมีการให้บริการขนส่งทางอากาศอยู่ ที่กล่าวเช่นนี้ มิใช่ว่าจะอยากให้มีการปิดสนามบินหรือลดจำนวนเที่ยวหรอกนะค่ะ

เพราะว่าลงทุนสร้างสนามบินใหญ่ๆ ไปแล้วจะต้องอยากได้กำไรสูงสุดใช้ทรัพยากรทุกอย่างอย่างคุ้มค่า มิฉะนั้นจะกลายเป็นเสียเงินซื้อของดีมาวางไว้เฉยๆ

แต่ที่เขียนมาเตือนความจำกันก็ด้วยต้องการให้มีการจัดการปัญหาและเยียวยาผู้ที่ได้รับผลกระทบอย่างเป็นธรรมกันทั้งสองฝ่าย เพราะว่าปัญหานี้จะไม่หายไปไหนและอยู่กันไปตลอดนั้นแหล่ะค่ะ แล้วยิ่งมีความก้าวหน้าทางเศรษฐกิจมากขึ้นเท่าใดปริมาณของเที่ยวบินก็จะยิ่งมากขึ้นนั้นหมายถึงขนาดและความรุนแรงของปัญหาเสียงดังเป็นพิษก็ึยิ่งมากขึ้นเป็นเงาตามตัว ถ้าปล่อยไว้ไม่แก้ไขจำนวนพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบจะเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ตามจำนวนเที่ยวบิน และถ้าหากปล่อยไว้จนถึงจุดที่มีความรุนแรงมาก กดดันคนที่ไม่มีทางเลือกให้หลังชนฝา พิษภัยจากเสียงดังที่อาจทำให้คนแค่หูตึง ไม่ตายเหมือนขาดอากาศหายใจ แต่อาจมีคนตายเพราะว่าเสียงดังเป็นพิษชักจูงให้คนลุกขึ้นมาบันดาลโทสะได้ค่ะ ซึ่งเคยเกิดมาแล้วในหลายประเทศรวมทั้งประเทศเราด้วยเมื่อเร็วๆ นี้เองค่ะ

สถานการณ์ล่าสุดตอนนี้ ข้อพิพาทระหว่างสนามบินกับประชาชน เป็นคดีความอยู่ในทั้งศาลยุติธรรมและศาลปกครอง แต่ดูเหมือนว่า การฟ้องคดีจะไม่ได้ยกประเด็นพิพาทในคดีที่ตรงประเด็นกับสถานการณ์จริง จึงทำให้ยังไม่สามารถเรียกให้ฝ่ายที่ก่อเหตุลุกขึ้นมารับผิดชอบและเยียวยาความเสียหายอย่างเป็นธรรมได้ค่ะ ที่หนักไปกว่านั้นมีการฟ้องคดีแพ่งเกี่ยวกับเขตความปลอดภัยในการเดินอากาศในศาลแขวง ว่ามีมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2516 นู้น เข้ามาอยู่อาศัยทั้งๆ ที่รู้ว่าจะสร้างสนามบิน แล้วจะอ้างไม่เยียวยาผู้ที่ได้รับผลกระทบที่เข้ามาอยู่เอง ทั้งที่เขตความปลอดภัยในการเดินอากาศ มีไว้กำหนดเขตที่จะต้องมีการควบคุมสิ่งก่อสร้างไม่ให้กีดขวางเส้นทางการบินเพื่อป้องกันไม่ให้เครื่องบินตก ไม่ได้บอกว่า ห้ามปลูกบ้าน ไม่ได้บอกด้วยว่ามาอยู่ตรงนี้แล้วจะเสียงดัง ไม่ได้บอกด้วยว่า จะมีเครื่องบินจัมโบ้บินผ่านนาทีละลำ ก็ไม่รู้ว่าจะเข้าข่ายการฟ้องคดีแบบที่ชาวบ้านบุกรุกป่าทำให้เกิดปัญหาโลกร้อนดังนั้นต้องเรียกค่าเสียหายจากชาวบ้าน เพิ่งรู้ว่าเดี๋ยวนี้ประเทศนี้เค้ามีกฎหมายเอาไว้ทำร้ายชาวบ้านค่ะ แปลกดี

ความจริง คือ จนบัดนี้สนามบินเปิดให้บริการมาครบสามปีแล้ว แต่ก็ยังไม่มีเครื่องมือที่จะทำให้ข้อเท็จจริงที่เป็นประเด็นพิพาทกัน คือ เสียงดังเป็นพิษเกิดจากเครื่องบิน ทำให้คนรำคาญถึงขั้นที่ไม่สามารถมีชีวิตอย่างปกติสขได้หรือไม่ จึงทำให้การพิพาทในคดีหาข้อยุติอย่างเป็นธรรมไม่ได้ ไม่มีเครื่องมือที่จะเก็บรวบรวมพยานหลักฐานที่สามารถพิสูจน์และรับฟังได้ในฐานะพยานหลักฐานเมื่อมีกรณีพิพาทเกิดขึ้นในศาลได้ ไม่ว่าจะเป็นเครื่องมือทางกฎหมาย ที่ไม่มีการออกกฎหมายลำดับรองใดๆ มารองรับวิธีการประเมินผลกระทบด้านเสียงจากอากาศยานในกรณีเช่นนี้ ที่ตามหลักของอนุสัญญาชิคาโก ค.ศ.1944 ได้ออกเป็นภาคผนวกแนบท้ายอนุสัญญา คือ ภาคผนวกที่ 16 เล่มที่ 1 เรื่อง เสียงจากอากาศยาน แม้ว่าจะมีกฎหมายแม่บทของไทยที่สามารถดำเนินการในเรื่องนี้ได้ถึงสองฉบับด้วยกัน คือ พระราชบัญญัติการเดินอากาศ พ.ศ. 2497 (อาจถูกอ้างได้ว่า ออกข้อบังคับการบินพลเรือนที่ 78 ปี 2551 มาแล้ว แต่จะมีประโยชน์อันใดในเมื่อมันถูกทำให้เกิดผลในการบังคับได้จริง) และพระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อม พ.ศ. 2535 กำหนดวิธีการประเมินเป็นคู่มือแนะนำตามมาตรา 32

และเครื่องมือทางด้านวิทยาศาสตร์ประยุกต์ ได้แก่ เครื่องมือตรวจวัดระดับเสียงแบบที่เรียกว่า สถานีติดตามตรวจสอบคุณภาพเสียงจากอากาศยานแบบอัตโนมัติ (Noise Monitoring Station) ที่จะต้องนำมาติดตั้งอยู่ใต้แนวเส้นทางการบินหลักของสนามบินสุวรรณภูมิ เพื่อเป็นการติดตามตรวจสอบ ตรวจจับ แสดงหลักฐานข้อเท็จจริงของเสียงดังว่ามาจากเครื่องบินลำใด เพื่อหาผู้ที่รับผิดชอบ ใช้ข้อมูลรายปีจากสถานีเหล่านี้ในการทบทวนและประเมินเพื่อจ้ดทำ “แผนที่เส้นเท่าระดับเสียง (Noise Contour Map)” ที่ประชาชนใกล้ๆ สนามบินได้รับเสียง (Noise Exposure Map) โดยมีค่าระดับเสียงที่สามารถแสดงการรบกวนของคนได้ เช่น ค่าระดับเสียงกลางวัน-กลางคืน (Sound Exposure Level) หรือ Noise Exposure Forecast ที่มาจากการ validate ด้วยข้อมูลตรวจวัดเสียงและเที่ยวบินจริงในแต่ละปี แล้วใช้แผนที่ดังกล่าวในการประเมินจ่ายค่าชดเชยกรณีเวนคืนหรือซื้อคืนที่ดินของเอกชนที่ได้รับผลกระทบ ใช้ในการประเมินว่าจะต้องติดตั้งวัสดุดูดซับเสียงหรือเปลี่ยนวิธีการก่อสร้างอาคารต่างๆ อย่างไรให้ป้องกันเสียงดังจากเครื่องบิน และใช้ในการกำหนดรูปแบบการใช้ประโยชน์ที่ดินให้เหมาะสม โดยเฉพาะสนามบินสุวรรณภูมิเองมีปัญหาที่พิเศษยิ่งกว่าสนามบินอื่น ตรงที่พื้นที่ตั้งเป็นพื้นที่ชุ่มน้ำ (wetland) การวางผังเมืองโดยรอบและมาตรการทางกฎหมายผังเมืองมีความสำคัญอย่างยิ่งและข้อมูลเสียงจากแผนที่ดังกล่าวจะเป็นกุญแจสำคัญในการทำให้เรารู้ตื่นในการแก้ไขปัญหานี้อย่างจริงจัง

งานใหญ่ขนาดนี้ คงต้องฝากไปถึงคุณอภิสิทธิ์ ว่า ถ้าอยากให้ประเทศไทยเป็นศูนย์กลางการคมนาคมทางอากาศของภูมิภาคจริงๆ จะต้องให้ความใส่ใจปัญหานี้อย่างจริงจัง เพราะว่า การคมนาคมทางอากาศเป็นกระดูกสันหลังของอุตสาหกรรมต่อเนื่องอื่นๆ อีกมาก และปัญหานี้จะรุนแรงถึงขั้นที่ไม่สามารถขยายความสามารถในการรองรับผู้โดยสารและอากาศยาน หรือก่อสร้างได้แต่เปิดใช้ได้ไม่เต็มศักยภาพของสนามบินที่ออกแบบไว้ เท่ากับลงทุนแล้วมีข้อจำกัดที่ทำให้ขาดทุนตั้งแต่ต้นอยู่แล้ว ไม่รู้ว่าจะเข้าทำนองค่าโง่ทางด่วนหรือค่าโง่อีกหลายอย่างแบบที่เคยเกิดขึ้นในอดีตอีกหรือเปล่า และถ้าหากปล่อยไว้ปัญหาจะยิ่งทับถมและแก้ไขไม่ได้ในที่สุดค่ะ และคงต้องเตรียมรับมือกับการประท้วงต่อต้าน ต้องเหนื่อยไปกับการเล่นเกมส์กับฝูงชนมากกว่าการแก้ไขปัญหา นั้นเป็นหนทางที่เดินไปสู่หายนะค่ะ ไม่เป็นผลดีกับประเทศเราโดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่เรากำลังลำบากกับปัญหาเศรษฐกิจ

สำหรับการแก้ไขปัญหานี้ขอเรียกร้องให้ฟังคนได้รับผลกระทบอย่างตั้งใจให้เห็นว่า ใครบ้างที่ได้รับผลกระทบ ใครบ้างที่แค่เห็นแก่ตัวแล้วจะมาเรียกร้องให้รัฐจ่ายมากๆ หรือใครบ้างที่เป็นเครื่องมือหรือเหยื่อของเจ้าของสนามบินที่แก้ปัญหาแบบไม่จริงใจ ไม่ควรเชื่อข้อมูลฝ่ายเดียวของเจ้าของสนามบิน และหน่วยของรัฐเท่านั้น ควรตรวจสอบข้อเท็จจริงให้แน่ชัดค่ะ

ด้วยหวังจะให้ประเทศมีความเจริญก้าวหน้าค่ะ

กุ๊กไก่ (Krittika Lertsawat)
ผู้ที่รักความสงบเงียบแต่ไม่ซีโร่เดซิเบลนะค่ะ

ชี้โรงเรียนไทยรับเสียงรบกวนเกินมาตรฐาน หวั่นเป็นเหตุให้การศึกษาไทยตกต่ำ

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 30 สิงหาคม 2552 14:18 น.

http://www.manager.co.th/Science/ViewNews.aspx?NewsID=9520000098729

นายธนาวุธ โนราช นักวิชาการสิ่งแวดล้อม

มลพิษทางเสียงจากการจราจร ภัยที่คุกคามชีวิตเยาวชนไทย และอาจทำให้มาตรฐานการศึกษาไทยต่ำลงโดยที่ไม่มีใครคาดคิด

นักวิชาการสิ่งแวดล้อมศึกษามลพิษทางเสียง พบโรงเรียนหลายแห่งในไทยมีระดับเสียงรบกวนมากเกินไป และมีเกณฑ์ระดับเสียงเกินมาตรฐาน ส่งผลต่อการรับรู้ของนักเรียนขณะเรียนหนังสือ หวั่นอาจเป็นเหตุให้มาตรฐานการศึกษาไทยตกต่ำได้ ชี้ควรรีบหาทางแก้ไข ปีหน้าเตรียมวิจัยต่อ หาวัสดุราคาถูกแต่ประสิทธิภาพสูงสำหรับสร้างกำแพงกั้นเสียงใช้ในไทย

“ความเงียบสงบเป็นพื้นฐานของสมาธิ” นายธนาวุธ โนราช นักวิชาการสิ่งแวดล้อม กรมส่งเสริมคุณภาพสิ่งแวดล้อม กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม กล่าวในระหว่างการสัมมนาเรื่อง “มลพิษทางเสียง ภัยที่คุกคามชีวิตเยาวชน” ในงานการนำเสนอผลงานวิจัยแห่งชาติ 2552 ที่ศูนย์ประชุมบางกอกคอนเวนชันเซ็นเตอร์ เซ็นทรัลเวิลด์ เมื่อวันที่ 29 ส.ค. 52 ที่ผ่านมา พร้อมกับเปิดเผยถึงผลการวิจัยเรื่องผลกระทบของเสียงรบกวนจากการจราจรที่มีผลต่อการฟังต่อนักเรียนในโรงเรียน

นักวิจัยได้เก็บข้อมูลระดับเสียงด้วยเครื่องวัดเสียงชนิด Integrated Sound Level Meter บริเวณในและนอกโรงเรียน 3 แห่ง ได้แก่ โรงเรียนวัดมูลจินดาราม จ.ปทุมธานี, โรงเรียนวัดเถรพลาย จ.สุพรรณบุรี และ โรงเรียนวัดบางลี่ จ.ราชบุรี โดยเก็บข้อมูลทุกวันตั้งแต่ช่วงเวลาประมาณ 09.00-15.00 น. ซึ่งเวลาดังกล่าวเป็นช่วงของการเรียนการสอน และโรงเรียนเหล่านี้ได้รับผลกระทบจากเสียงรบกวนที่มาจากการจราบนบนทางต่างระดับ ทางราบ และรถไฟ ตามลำดับ

จากนั้นนำข้อมูลที่ได้ไปคำนวณวิเคราะห์ระดับเสียงรบกวนตามประกาศคณะกรรมการสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ ฉบับที่ 29 พ.ศ. 2550 เรื่องค่าระดับเสียงรบกวน ซึ่งเสียงรบกวนที่เกิดจากการจราจรแล้วมีผลกระทบกับโรงเรียนจัดอยู่ในกรณีที่ 4 คือเสียงรบกวนเกิดขึ้นในพื้นที่ต้องการความสงบ ซึ่งพบว่าค่าระดับการรบกวนของโรงเรียนทั้ง 3 แห่ง ได้เกินกว่า 10 เดซิเบล และบางช่วงเวลามากกว่า 20 เดซิเบล โดยหากค่าระดับการรบกวนมากกว่า 10 เดซิเบล แสดงว่าเสียงที่เกิดขึ้นจากการจราจรส่งผลรบกวนต่อผู้ได้รับเสียง

นอกจากนั้นนักวิจัยยังได้ศึกษาต่อไปถึงความสัมพันธ์ระหว่างเสียงรบกวนกับเปอร์เซ็นการรับรู้จากการฟัง ซึ่งจากข้อมูลที่เคยมีการศึกษาและรายงานไว้ระบุว่าเกณฑ์ระดับเสียง (Noise Criteria) ของห้องเรียนควรอยู่ระหว่าง 40-50 เดซิเบล แต่จากการเก็บข้อมูลเกณฑ์ระดับเสียงในโรงเรียนต่างๆ ทั่วประเทศรวม 20 แห่ง ที่ตั้งอยู่ติดถนน รวมทั้ง 3 โรงเรียนข้างต้น พบว่ามีเกณฑ์ระดับเสียงอยู่ระหว่าง 50-80 เดซิเบล ซึ่งเกินมาตรฐานไปมาก และรบกวนการเรียนการสอนในโรงเรียน

จากนั้นเก็บข้อมูลการรับรู้จากการฟังของนักเรียนในโรงเรียนทั้ง 20 แห่ง รวมมากกว่า 18,000 คน โดยให้ครูผู้สอนพูดคำศัพท์ออกไป 100 คำ แล้วประเมินว่านักเรียนแต่ละคนสามารถรับรู้สิ่งที่ครูพูดได้มากน้อยแค่ไหน และเมื่อวิเคราะห์ผลพบว่าเปอร์เซ็นการรับรู้ของเด็กยิ่งต่ำลงเมื่อระดับเสียงรบกวนภายในโรงเรียนมีมากขึ้น

ทั้งนี้ นายธนาวุธกล่าวว่าระดับของเสียงรบกวนเหล่านี้มีผลต่อการรับรู้ของเด็กในระหว่างเรียนหนังสือ ซึ่งอาจเป็นสาเหตุหนึ่งที่มีส่วนทำให้มาตรฐานการศึกษาของไทยตกต่ำได้ เพราะโรงเรียนในประเทศไทยส่วนใหญ่ตั้งอยู่ติดถนน และมีรั้วโรงเรียนแบบโปร่ง ผู้เกี่ยวข้องควรหาทางแก้ไขโดยด่วน โดยอาจทำได้ทั้งควบคุมที่แหล่งกำเนิดเสียงโดยตรง หรือควบคุมระหว่างทางเดินของเสียง โดยหาอะไรมากั้นกลางระหว่างแหล่งกำเนิดเสียงและผู้รับเสียง เช่น สร้างกำแพงกั้นเสียง

อย่างไรก็ตาม การเลือกใช้วัสดุสำหรับสร้างกำแพงกั้นเสียงก็ต้องพิจารณาให้เหมาะสม ซึ่งโดยประมาณแล้ววัสดุที่มีความหนาแน่นต่อพื้นที่ 19.35 กิโลกรัมต่อตารางเมตร จะสามารถลดระดับเสียงที่ทะลุผ่านลงได้ 20 เดซิเบล ซึ่งก้อนอิฐทั่วไปมีคุณสมบัติเกินกว่านี้ จึงน่าจะสามารถนำมาสร้างกำแพงกั้นเสียงได้อย่างมีประสิทธิภาพมากกว่ากำแพงกั้นเสียงโดยทั่วไปที่ลดเสียงลงได้เพียง 10 เดซิเบล ซึ่งนายธนาวุธ จะทำการวิจัยต่อไปว่าวัสดุชนิดใดที่มีในประเทศไทยมีศักยภาพนำมาใช้เป็นวัสดุสำหรับกำแพงกั้นเสียง เพื่อลดการนำเข้ากำแพงกั้นเสียงจากต่างประเทศ โดยได้รับทุนสนับสนุนจากสำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ (วช.) และจะเริ่มต้นศึกษาในต้นปีหน้า

ความงามของความเงียบ

เขียนโดย วินทร์ เลียววาริณ
วันพุธที่ 29 เมษายน 2009 เวลา 14:46

หากคุณเดินเท้าในเมืองหลวงของสยามประเทศ จากหัวถนนสีลมไปยังท้ายถนนในชั่วโมงเร่งด่วน คุณจะผ่านยามจำนวน 207 คน หนึ่งในสามของยามเหล่านี้ทำหน้าที่โบกรถเข้าออกอาคารสำนักงานต่างๆ ด้วยสิ่งประดิษฐ์ที่เรียกว่านกหวีด ระดับเสียง 120 เดซิ เบลที่กรีดร้องในระยะใกล้หู สูงพอทำให้ใจคุณสั่น แก้วหูสะเทือนถึงขั้นอันตราย พลานุภาพไม่แพ้พลังเสียงดูหลำแห่งทะเลใต้อย่างแน่นอน!

มิน่าเล่าถนนสายนี้จึงมีโรงพยาบาลและคลินิกหู(คอจมูก) คั่นทุกๆ หลายช่วงตึก!

สีลม เป็นเพียงหนึ่งในถนนใหญ่หลายสิบสายที่พลุกพล่านด้วยคน รถ และยามซึ่งนิยมใช้นกหวีดมากกว่าสัญญาณมือ ที่แปลกก็คือไม่ค่อยมีใครคิดว่านี่เป็นเรื่องแปลก ไม่เห็นใครบ่นอะไร แต่ละคนก้มหน้าก้มตาเดินไป ยามก็ตั้งหน้าตั้งตาเป่านกหวีด คนขับรถก็กดแตรไป

ความจริงที่หลายคนอาจไม่รู้หรือรู้แต่ลืมไปแล้วก็คือ การอยู่ในสภาพแวดล้อมที่มีเสียงดังเกิน 85 เดซิเบลนานๆ เป็นอันตรายต่อหูมนุษย์ และเสียงนกหวีดกับเสียงแตรรถนั้นเกินระดับ 85 เดซิเบลไม่น้อย

นี่คือรายการเดซิเบลของเสียงต่างๆ :

• เสียงคุยกันปกติ 50-60 เดซิเบล
• นาฬิกาปลุก 70-80 เดซิเบล
• เสียงตะโกน 90-100 เดซิเบล
• เสียงแตรรถยนต์ 110 เดซิเบล
• ฟ้าร้อง / ไนท์คลับ / ร็อค คอนเสิร์ต 120 เดซิเบล
• ลูกโป่งแตก 150 เดซิเบล
• ประทัด 120-140 เดซิเบล
• เครื่องบินขึ้นฟ้า 150-180 เดซิเบล

คุณไม่ควรอยู่ในสภาวะเสียงที่ดัง 80-90 เดซิเบลนานกว่าแปดชั่วโมงต่อวัน การฟังเสียงดัง 115 เดซิเบลนานเพียงสิบห้านาทีต่อวัน สามารถทำลายเยื่อแก้วหูได้ เกิน 110 เดซิเบลขึ้นไปเป็นอันตรายต่อหู เกิน 180 เดซิเบลคือหูพัง

จำไว้ง่ายๆ คือ ทุกๆ 5 เดซิเบลที่เพิ่มขึ้น ให้ลดเวลาที่อยู่กับเสียงนั้นลงครึ่งหนึ่ง

หากคุณชอบฟังเพลงดนตรีในผับที่ระดับเสียง 100 เดซิเบล ก็ไม่ควรขลุกอยู่ในนั้นเกินสิบห้านาที มิเช่นนั้นวันหนึ่งคุณอาจตื่นขึ้นมาพบว่าโลกใบนี้เงียบผิดปกติ

วิถี ชีวิตของเราเกี่ยวข้องกับเสียงดังจนมันกลายเป็นเรื่องปกติ นอกจากเสียงจอแจของจราจร เมื่อเข้าสำนักงานก็ได้ยินเสียงด่าของเจ้านาย (มักได้ยินชัดเจนจากทุกมุมสำนักงาน) เสียงเพลงในที่ทำงาน (คนไทยเรามักใจดีอยากให้เพื่อนทุกคนในสำนักงานได้ยินเพลงที่เราชอบด้วย) ฯลฯ

ทุกวันคนขายผักผลไม้แถวบ้านผมขับ ‘ยานเวลา’ มาขายไข่ไก่ ผักกาดขาว ส้ม ทุเรียน ลำไย เงาะ ถึงหน้าบ้าน

ยานเวลา นี้ย่อมาจากคำว่า ‘หย่อนยานเรื่องเวลา’ นั่น คือใช้เครื่องขยายเสียงประกาศขายไข่ไก่ ผักกาดขาว ผักคะน้า ฯลฯ กันสองเวลา คือตอนห้าทุ่มเมื่อหลายคนหลับไปแล้ว กับตีห้าก่อนไก่หลายตัวโก่งคอขัน!

แม้กระทั่งในสถานที่ที่ไม่ควรมีเสียงอย่างที่สุดเช่น สวนสาธารณะ ก็ยังเต็มไปด้วยมลพิษทางเสียง สวนสาธารณะในบ้านเรานิยมใช้เครื่องขยายเสียง ตั้งแต่การประกาศห้ามพาหมามาเดิน ไปจนถึงการใช้ไมโครโฟนร้องเพลงคาราโอเกะอย่างสุขสม

ในช่วงเทศกาลรื่นเริง เรามักเห็นการจัดปาร์ตี้ยามดึกดื่นพร้อมเสียงดนตรีดังจากท้ายซอยถึงต้นซอย

เมื่อขึ้นแท็กซี่ น้อยครั้งคุณจะพบคันที่ไม่เปิดวิทยุ

เราเป็นชาติที่หนวกหูที่สุดชาติหนึ่งในโลก!

มนุษย์เมืองหลวงเคยชินกับเสียงเหล่านี้จนมองไม่เห็นว่ามันไม่ปกติ

สุภาษิตโบราณว่า ถ้าทุกคนพูดพร้อมกัน ก็จะไม่มีใครได้ยิน

อาจจะจริง ถ้าเรายังไม่ยอมลดการใช้เสียงดังอย่างนี้ วันหนึ่งก็จะไม่มีใครได้ยินจริงๆ

การแก้ปัญหามลพิษเสียงก็เช่นเดียวกับการแก้ปัญหาจราจรและอีกหลายๆ ปัญหา นั่นคือแก้ที่คน ไม่ใช่ป้ายห้ามใช้เสียง แก้ด้วยหลักง่ายๆ : “เอาใจเขามาใส่ใจเรา”

อย่าทึกทักว่าคนอื่นชอบเพลง ที่คุณชอบ อย่าสรุปว่าคนอื่นอยากฟังคุณร้องเพลง ถ้าไม่ชอบเสียงนกหวีดข้างหูคุณ คนอื่นก็ไม่ชอบ ถ้าไม่อยากให้ใครมาตะโกนตะคอกใส่ ก็ไม่ตะโกนตะคอกใส่คนอื่น

เงียบๆ ไว้บ้าง โลกจะสดใสขึ้นมาก

เดินเงียบๆ คิดเงียบๆ ทำงานเงียบๆ

เมื่อโลกเงียบลง คุณอาจจะได้ยินเสียงแมลงกระซิบกัน เสียงลมพัด เสียงใบไม้ไหว เสียงนกบอกรัก

ที่สำคัญที่สุด คุณจะได้ยินเสียงความคิดและเสียงหัวใจของคุณชัดขึ้น

บทความโดย..วินทร์ เลียววาริณ